Najczęściej popełniany błąd – wysyłanie CV w formacie dokumentu Worda (plik z rozszerzeniem .doc lub .docx itp). Pamiętajcie – NIGDY NIE WYSYŁAJCIE TAKICH DOKUMENTÓW W TYM FORMACIE!* Dlaczego? Odpowiedzi jest kilka:

1. Różne programy różnie interpretują formaty plików. Np. MS Word do wersji 2003 zapisuje pliki w formacie .doc, natomiast już wersja 2007 zapisuje plik w formacie .docx. Niby Microsoft zapewnia poprawne czytanie swoich starszych plików, ale jednak zawsze coś może się poprzesuwać – a przecież zależy nam na tym, aby nasze CV oprócz odpowiedniej zawartości wyglądało także przyzwoicie dla oka.
2. Bezpieczeństwo! Weźmy pod uwagę, że gdy zapiszemy taki plik i wyślemy w formacie o którym pisałem wyżej, to druga osoba może swobodnie edytować nasz plik i wysyłać dalej. Chyba nikt nie chciałby aby nasze CV wysyłał ktoś inny i na dodatek z nieprawdziwymi informacjami (np. praca w nieprzyzwoitych klubach, ukończenie tylko gimnazjum i to w dodatku najgorszego w mieście, umiejętność posługiwania się wytrychem i wybijanie szyb) – ma to szczególne znaczenie dla osób, które mają odpowiedzialne stanowisko i kontakt z dużą ilością osób.
3. Składamy aplikację na stanowisko związane z informatyką, lub wymagają biegłej znajomości pakietu Office i sprawnej obsługi komputera. Wysyłamy nasze piękne CV do takiego pracodawcy w formacie zwykłego dokumentu i co? Ja osobiście takie pliki automatycznie bym usuwał (a zajmuję się branżą informatyczną).

Do czego zmierzam? Zmierzam do PDF (czyt. pe-de-ef) – (Portable Document Format). Jest to przenośny format pliku. Jak to działa? Najkrócej mówiąc plik tekstowy (z naszego przykładowego Worda) zapisywany jest do formatu .pdf dzięki czemu nasz plik zachowuje się jak obrazek.

Korzyści ze stosowania formatu pdf:

1. Tekst zachowuje się jak obrazek – nie ma możliwości aby sam się przesunął, aby go przesunąć i co najważniejsze – nie można go edytować.
2. Wszystkie programy czytające ten format pliku będą wyświetlać dokument dokładnie tak samo – na wszystkich komputerach – bez względu na system operacyjny, konfigurację sprzętową, itp.

Podam jeszcze jeden przykład. Jak niektórzy wiedzą, rynek oferuje kilka systemów operacyjnych. Najbardziej popularnym jest oczywiście środowisko Windows. Oprócz niego jest także Linux i Macintosh (krócej Mak). Na Maku odpowiednikiem Windowsowego Worda jest program Pages.app, który zapisuje pliki w formacie ‘.pages’. Wyobraźmy sobie teraz, że plik z takim rozszerzeniem wysyłamy do pracodawcy, który ma Windowsa (ponad 90% populacji zapewne taki system posiada). Co zrobić? Zadzwonić do pracodawcy i zapytać czy taki program posiada? Od razu odpowiadam – program Pages jest dostępny tylko na Maka. Jest w tym programie opcja “eksportuj do Word” – fajnie, można spróbować, ale jest ryzyko, że coś się poprzesuwa. Na szczęście, jest także opcja “eksportuj do PDF” – eksportujemy, zapisujemy, wysyłamy i jesteśmy spokojni

Teraz przepis na uzyskanie pliku pdf z Worda:

1. Jeżeli korzystamy z pakietu Open Office, w edytorze tekstu jakim jest writer, znajdziemy ikonkę za pomocą której stworzony już dokument zapiszemy do formatu .pdf.
2. Jeżeli korzystamy z pakietu Microsoft Office, powinniśmy ściągnąć z internetu program – drukarkę wirtualną (taka normalna drukarka, lecz nie podłączona do komputera, a wydruk uzyskujemy w postaci zapisanego pliku na dysku twardym). Jednym z takich narzędzi jest np. bezpłatny pdf creator. Po zainstalowaniu wystarczy w Wordzie kliknąć Plik->Drukuj… z okna wybrać nazwę drukarki (prawdopodobnie będzie to “pdf creator”), wybrać ewentualne opcje dodatkowe i wydrukować. Zostaniemy zapytani o nazwę nowego pliku, który będziemy drukować do formatu pdf, określamy lokalizację w której życzymy sobie zapisać plik i gotowe.

Powyższy przewodnik dedykuję nie tylko tym, którzy wysyłają CV, ale także tym, którzy przesyłają w sieci inne pliki, których nie ma potrzeby edytować. Zdarza się np. że uczelnie publikują swoim studentom plan zajęć w formacie exela (rozszerzenie .xls). O ile uczelni nie zależy na tym, czy ktoś będzie edytować plik, o tyle powinno im zależeć na tym, aby nikomu nie poprzesuwały się godziny zajęć. Na szczęście w przypadku planu zajęć są tylko zwykłe tabelki i zazwyczaj nic się nie przesuwa, jednak lepiej “dmuchać na zimne”.

Życzę przyjemności w tworzeniu swoich ‘pe-de-efów’.

*to jest tylko moja osobista rada

Przez długi okres czasu używałem iPhoto do katalogowania moich zdjęć, obróbki RAWów i przygotowywania pokazów slajdów. Narzędzi jest tam całkiem sporo i zaspokajały one moje potrzeby, natomiast wiele razy złapałem się na tym, że brakuje mi kilku podstawowych informacji o samym obrazku – czyli format, czas naświetlania, przysłona i czułość ISO. Nieprzejęty owym faktem brnąłem dalej w ciemny zaułek, z którego wychodziłem od czasu do czasu przez małe okienko w stronę photoshopa gdy musiałem przygotować fotografię do druku.

Po pierwszym uruchomieniu LR czułem się lekko zagubiony, lecz szybko się odnalazłem w nowym interfejsie.

Eksperymenty rozpocząłem od jakiegoś próbnego obrazka w którym to m.in. musiałem usunąć szumy i podciągnąć saturację. Od razu spodobało mi się, że wszystko jest pod ręką – począwszy od informacji EXIF (czas naświetlania, wartość przysłony, ISO, ekwiwalent ogniskowej) które są widoczne tuż pod histogramem, przez kolejne nastawy dzięki którym można ze zdjęciem zrobić wszystko co się chce Bardzo przydatne są także presets dzięki którym można jednym kliknięciem ustawić zdjęcie według wcześniej zapisanych ustawień.

Edycja zdjęcia odbyła się bardzo przyjemnie. Wypadałoby się teraz pochwalić przed znajomymi – oczywiście opcja slideshow jest dostępna, jednak bardzo uboga w zaawansowane opcje. Nie będę o tym pisać, bo inni zrobili to już za mnie. Zatem czas na podsumowanie.

Jak korzystam z Adobe Lightroom:

1. Importuję zdjęcia z aparatu na twardy dysk
2. Standardowo selekcjonuję zdjęcia na te, których nie będę chciał już oglądać jak i na te, którym warto poświęcić trochę czasu
3. Po obróbce RAWów wywołuję je funkcją export – exportuję zdjęcia do formatu .jpg z najmniejszą kompresją do katalogu gotowe
4. Otwieram iPhoto i do niego importuję nowe fotografie z katalogu gotowe.

Oczywiście jeżeli chcemy, możemy eksportować zdjęcia według własnego uznania – wszystkie opcje oferuje Ligtroom – nic więc dziwnego, że wielu fotografów z niego właśnie korzysta. I ja też zacząłem z niego korzystać, bo jest łatwiej i wygodniej. A iPhoto zostawiam sobie tylko do pokazu gotowych obrazów moim najbliższym…

Przyjemnej pracy

Zdjęcia będzie można podziwiać na ścianach budynku JustHostel przy ul. Zawodzie 20 w Gdańsku (dzielnica Olszynka). Fotografie będą widoczne na piwnicznym poziomie i schodach prowadzących na parter hostelu.

Jednocześnie informuję, że wszystkie zdjęcia które dostępne w JustHostelu oraz mojej wirtualnej galerii zdjęć można nabyć drogą kupna. Zatem jeżeli któryś “obrazek” się Wam spodoba i chcielibyście go zawiesić na jednej ze swoich ścian – proszę o kontakt

Życzę wszystkim niezapomnianych wrażeń!

Co nowego wniesiono do poprawki?

• poprawiono ogólną stabilność systemu
• naprawiono problemy związane z połączeniem przez bluetooth (jeżeli takowy występował wcześniej)
• poprawiono ogólne bezpieczeństwo i niezawodność

Po więcej szczegółów na temat tej poprawki można znaleźć informacje w googlach (nie mam w zwyczaju powielania informacji).

Program jest prosty w obsłudze i nie stwarza kłopotów. Może on działać jako osobny program, lub jako skrypt uruchamiany z okna ajtjunsa. Wystarczy go pobrać, zainstalować, poświęcić chwilę na konfigurację i można się cieszyć muzyką na swoim odtwarzaczu mp3. W razie problemów z konfiguracją lub działaniem programu proszę o komentarze do tego wpisu, a postaram się wyjaśnić co z czym się je i jak się tym delektować

W tym miejscu zamieszczać będę swoje przemyślenia na tematy różnego pochodzenia. Na pewno pojawią się zagadnienia związane z komputerami (w szczególności urządzenia i oprogramowanie z logiem nadgryzionego jabłka), internetem, telefonami komórkowymi, technologiami mobilnymi (w tym PDA) i inne.

Zapraszam do regularnych odwiedzin i subskrybcji RSS.

Pozdrawiam wszystkich czytelników!
Sebastian Gruszka